\n978-90-245-6987-8
\nHardcover
\nzonder omslag<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n
\nHet begin van het verhaal gaat als volgt:
\n<\/strong>Inleiding
\n<\/em><\/span>Ik heb wat dingen voor je gemaakt. Trouwe Lezer; je ziet ze voor je uitgestald in het maanlicht. Maar voordat je de kleine, handgemaakte schatten die ik te koop heb gaat bekijken, stel ik voor het er eerst eens met elkaar over te hebben, goed? Heel even maar. Kom maar naast me zitten. En kom een beetje dichterbij. Ik bijt niet.
\nAlleen.. kennen we elkaar nu al een hele tijd, en vermoed ik dat jij ook wel weet dat dat niet helemaal waar is. Of toch wel?<\/p>\nMile 81
\n<\/em><\/span>Pete Simmons (een Huffy uit 2007)
\n‘Je kunt niet mee,’ zei zijn oudere broer.
\nGeorge praatte zachtjes, al stond de rest van zijn vrienden \u2014 twaalf- en dertienjarigen uit de buurt die zich de Rip-Ass Raiders noemden \u2014 helemaal aan het eind van het huizenblok op hem te wachten. en niet erg geduldig. ‘Het is te gevaarlijk.’<\/p>\nPremium Harmony<\/span><\/em>
\nZe zijn tien jaar getrouwd en lange tijd ging alles goed – prima – maar nu maken ze ruzie. Nu maken ze behoorlijk veel ruzie. Eigenlijk gaat het altijd om hetzelfde. het is een soort vicieuze cirkel. Het heeft, denkt Ray wel eens, iets weg van een hondenrenbaan. Wanneer ze ruzie hebben zijn ze net windhonden die achter zo’n mechanisch konijn aan rennen.<\/p>\nBatman en Robin hebben een aanvaring<\/em><\/span>
\nSanderson ziet zijn vader twee keer per week. elke woensdagavond, nadat hij de juwelierszaak die zijn ouders lang geleden zijn begonnen heeft gesloten, rijdt hij de bijna vijf kilometer naar Huize Kierewiet en ziet pa daar, meestal in de gemeenschappelijke zitkamer, en als pa een slechte dag heeft in zijn ‘suite’.<\/p>\nHet duin<\/em><\/span>
\nWanneer de rechter onder een stralende ochtendhemel in de kajak klimt, een traag en onhandig proces dat bijna vijf minuten in beslag neemt, bedenkt hij dat het lichaam van een oude man niets anders is dan een zak waarin hij zijn pijntjes en vernederingen meedraagt.<\/p>\nRotjoch<\/em><\/span>
\nDe gevangenis stond ruim dertig kilometer van de dichtbij zijnde kleine stad, op een verder volkomen kale prairie, waar het bijna altijd waaide. Het hoofdgebouw wan een onheilspellend ogende stenen gruwel die in het begin van de twintigste eeuw midden in het landschap was gekwakt.<\/p>\nEen sterfgeval<\/em><\/span>
\nJim Trusdale had een hutje aan de westkant van zijn vaders verwaarloosde ranch en daar was hij toen sherrif Barclay en een handvol inderhaast tot hulpsherrif aangestelde plaatsgenoten hem vonden, zittend in de enige stoel naast de koude kachel, gehuld in een vuile werk jas, terwijl hij bij het licht van een olielamp een oud nummer van de Black Hills Pioneer zat te lezen; Of Althans zat in te kijken.<\/p>\nDe beenderkerk<\/em><\/span>
\nAls je het wilt horen, trakteer me op een borrel.
\n‘Ah, dit is troep, maar maakt niet uit; wat niet?)
\nMet z’n twee\u00ebndertig begraven we ons in die groene hel,
\nDertig dagen in het groen en slechts drie van ons ontstegen het.<\/p>\nMoraal<\/em><\/span>
\nZodra Chad binnenkwam wist hij dat er iets aan de hand was. Nora was al thuis. Zij werkte van elf tot vijf, zes dagen per week. Gewoonlijk werkte het zo dat hij om vier uur uit school kwam en het eten al op had staan wanneer zij om een uur of zes thuiskwam.<\/p>\nLeven na de dood<\/em><\/span>
\nWilliam Andrews, een investeringsbankier bij Goldman Sachs, sterft in de middag van 23 september. Het is geen onverwachte dood, zijn vrouw en volwassen kinderen zitten aan zijn bed. Die avond, als hij zich eindelijk wat tijd voor zichzelf gunt, weg van de gestage stroom familie en rouwbezoek, belt Lynn Andrews haar oudste vriendin, die nog steeds in Milwaukee woont.<\/p>\nUr<\/em><\/span>
\nExperimenteren met Nieuwe Technologie
\nToen Wesley Smiths collega’s hem vroegen – sommigen met een spottend hoog opgetrokken wenkbrauw – wat hij met dat gadget (ze noemden het allemaal een gadget) deed, vertelde hij dat hij aan het experimenteren was met nieuwe technologie. Dat was niet waar. Hij had de Kindle-e-reader uit pure boosaardigheid aangeschaft.<\/p>\nHerman Wouk leeft nog<\/em><\/span>
\nUit de Portland (Maine) Press-Herald, 19 september 2010:
\n9 personen omgekomen in afschuwelijk ongelijk op I-95
\nSpontaan rouwbetoon op locatie
\nDoor Ray Dugan
\nNog geen zes uur na een eenzijdig ongeluk in Fairfield dat het leven koste aan twee volwassenen en zeven kinderen onder tien jaar, is het rouwen al begonnen.<\/p>\nNiet helemaal lekker<\/em><\/span>
\nIk heb nu al een week lang elke nacht een nare droom, maar het moet een lucide droom zijn, want ik kan me er altijd uit terugtrekken voordat die in een nachtmerrie verandert. Alleen lijkt hij me deze keer achterna te zijn gekomen, want Ellen en ik zijn niet alleen. Er zit iets onder het bed. Ik kan het horen kauwen.<\/p>\nBlockade Billy<\/em><\/span>
\nWilliam Blakely?
\nO god, u bedoelt Blockade Billy. In geen jaren heeft iemand me naar hem gevraagd. Nou wordt me hier al niet veel gevraagd, behalve of ik naar de polka-avond in het dorpshuis wil, en of ik wil meedoen aan iets wat ze virtueel bowlen noemen. Dat doen ze hier in de gemeenschapsruimte. Mijn advies voor u, meneer King – u vraagt me daar niet naar, maar ik geef het u toch – is als volgt: niet oud worden, en als u het toch wordt, laat u dan niet door uw familie in een zombiehotel als dit zetten.<\/p>\nMister Yummy<\/em><\/span>
\nDave Calhoun hielp Olga Glukhov met het in elkaar zetten van de Eiffeltoren. Ze waren er al zes ochtenden mee bezig, zes vroege ochtenden, in de gemeenschappelijke ruimte van het Lakeview Woonzorgcentrum. Ze waren daar vrijwel nooit alleen; oude mensen staan vroeg op. De grote flatscreentelevisie achter in het vertrek begon om halfzes de gebruikelijke opruiende reportages van Fox News te spuien, en een aantal bewoners zat er met open mond naar te kijken.<\/p>\nTommy<\/em><\/span>
\nTommy overleed in 1969.
\nHij was een hippie met leukemie.
\nPech, man.<\/p>\nNa de begrafenis was er een receptie in het Newman Center.
\nZo noemden zijn ouders het: de receptie.
\nMijn vriend Phil zei: ‘Dat is toch iets voor na een trouwerij?’<\/p>\n De kleine groen god van ondraaglijk lijden<\/em><\/span>
\nIk heb een ongeluk gehad,’ zei Newsome.
\nKatherine MacDonald, die naast het bed zat en een van vier elektroden van een transcutane elektrische zenuwstimulatie-unit aanbracht op Newsomes broodmagere dij, net onder de zoom van de basketbalshort die hij tegenwoordig altijd droeg, keek niet op. Ze hield haar gezicht angstvallig uitdrukkingsloos.<\/p>\nDie bus is een andere wereld<\/em><\/span>
\nWilsons moeder, niet een van ’s werelds zonnigste mensen, had een spreekwoord: ‘Als de dingen verkeerd gaan, blijven ze verkeerd gaan tot er tranen vloeien.’ Met dit in gedachten, net als alle volkswijsheden die hij in zijn jeugd van zijn moeder had geleerd (‘Een sinaasappel is ’s ochtends goud en ’s avonds lood’ was ook zo’n juweeltje), sloot Wilson altijd een reisverzekering af – die hij beschouwde als veiligheidsbuffer – bij gelegenheden die voor hem belangrijker was dan zijn reis naar New York, waar hij zijn portfolio in pitch zou presenteren aan de hoge omes van Market Forward.<\/p>\nNecrologie\u00ebn<\/em><\/span>
\nWees duidelijk en rechtlijnig.
\nDat was het evangelie volgens Vern Higgins, die aan het hoofd stond van de afdeling Journalistiek van de University of Rhode Island, waar ik mijn bul haalde. Een heleboel van wat ik tijdens de lessen hoorde, ging mijn ene oor in en het andere uit, maar dit niet, omdat professor Higgins erop hamerde.<\/p>\nDronken vuurwerk<\/em><\/span>
\nVerklaring afgelgd door Mr. Alden McCausland
\nCastle County Police Department
\nVerklaring afgenomen door politiecommisaris Andrew Clutterbuck
\nOok aanwezig: arresterende agent Ardelle Benoit
\n11.15-13.20 uur
\n5 juli 2015<\/p>\nZomeronweer<\/em><\/span>
\nHet ging goed met Robinson als het met Gandalf goed ging. Niet ‘goed’ in de zin van ‘alles is ok\u00e9’, maar in de zin van ‘zich van dag tot dag kunnen redden’. Hij werd nog steeds midden in de nacht wakker, dikwijls met tranen op zijn wangen na levensechte dromen waarin Diane en Ellen in leven waren, maar als hij dan Gandalf oppakte van de deken in de hoek waar hij sliep en hem op het bed legde, viel hij meestal weer in slaap.<\/p>\n
\nOverige informatie:<\/strong>
\n–<\/p>\nNominaties:
\n<\/strong>–<\/p>\nVerfilmd:
\n<\/strong>–<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Sinds zijn eerste collectie Satanskinderen vijfendertig jaar geleden werd gepubliceerd, heeft King zijn lezers verbaasd met zijn briljante korte fictie. In deze nieuwe bundel verzamelt hij twintig verhalen, waarvan slechts twee eerder in het Nederlands werden vertaald en sommige voor<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"parent":4080,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-32928","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/32928","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=32928"}],"version-history":[{"count":31,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/32928\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42572,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/32928\/revisions\/42572"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4080"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=32928"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}} |
![\"\"](\"http:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-content\/uploads\/bbazaarvanbozedromen_ls17.jpg\")
Sinds zijn eerste collectie Satanskinderen vijfendertig jaar geleden werd gepubliceerd, heeft King zijn lezers verbaasd met zijn briljante korte fictie. In deze nieuwe bundel verzamelt hij twintig verhalen, waarvan slechts twee eerder in het Nederlands werden vertaald en sommige voor de gelegenheid zijn herschreven. Er zitten spannende verbanden tussen de verhalen: Thema’s over sterfelijkheid, het hiernamaals, schuld, wat we anders zouden doen als we in de toekomst konden kijken, of het corrigeren van fouten uit het verleden. Diverse verhalen spelen zich af aan het einde van iemands leven, waarbij de personages hun misdaden en wangedrag opnieuw beleven. In andere verhalen speelt de vraag wat iemand doet als hij bovennatuurlijke krachten blijkt te hebben. De verhalen in Bazaar van boze dromen zijn schitterend, griezelig en volstrekt onweerstaanbaar.<\/p>\n![](\"http:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-content\/uploads\/bbazaarvanbozedromen_ls15.jpg\")
<\/a><\/td>\n![](\"http:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-content\/uploads\/bbazaarvanbozedromen_ls15hc.jpg\")
<\/a><\/td>\n![\"\"](\"http:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-content\/uploads\/bbazaarvanbozedromen_ls15promo-1.jpg\")
<\/a><\/td>\n