{"id":46454,"date":"2025-03-29T15:25:23","date_gmt":"2025-03-29T15:25:23","guid":{"rendered":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/?page_id=46454"},"modified":"2025-03-29T16:32:49","modified_gmt":"2025-03-29T16:32:49","slug":"bachman-een-uitleg","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/boeken\/bachman-een-stephen-king-pseudoniem\/bachman-een-uitleg\/","title":{"rendered":"Bachman | Een Uitleg"},"content":{"rendered":"

Richard Bachman: een Stephen King pseudoniem<\/a>
\n<\/strong>Bachman – Een Uitleg<\/span>
\nBachman ontmaskerd door Steve Brown<\/a>
\nHet belang van Bachman door Stephen King<\/a><\/p>\n

\"\"Richard Bachman is een auteur die nooit heeft bestaan. Of die natuurlijk wel bestaat, maar wiens echte naam Stephen King is, terwijl de naam Richard Bachman net zo verzonnen is als al het andere aan Bachman.\u00a0Stephen King was aanvankelijk van plan om \u201cGus Pillsbury\u201d als pseudoniem te gebruiken; die naam was van zijn materi\u00eble grootvader geweest.<\/p>\n

Het manuscript van Bachmans eerste roman, Rage (Razernij), had hij ingestuurd naar de redactie van New American Library onder de titel Getting It On en met \"\"\u201cGuy Pillsbury\u201d als auteur, maar toen bekend werd dat King in feite de auteur was, trok hij het snel terug en diende het opnieuw in onder de nieuwe titel. Toen de uitgever later vroeg welke naam hij op het boek moest zetten, gaf King in een opwelling de naam \u201cRichard Bachman\u201d.<\/p>\n

Velen hebben zich afgevraagd waarom King romans schreef onder een pseudoniem. Dit is zijn eigen versie ervan, zoals gepubliceerd op zijn homepage:
\n\u201cIk deed dat omdat er in het begin van mijn carri\u00e8re een gevoel heerste in de uitgeverswereld dat \u00e9\u00e9n boek per jaar het enige was dat het publiek zou accepteren, maar ik denk dat een aantal schrijvers dat inmiddels hebben weerlegd. Ik ben een van hen en de man die de ‘Langs kwam de spin’ boeken schrijft is een andere die twee of drie boeken per jaar heeft geschreven.\u00a0<\/em> Het publiek accepteert dus meer dan \u00e9\u00e9n boek van een schrijver in de loop van een jaar.
\nHet punt is dat de meeste schrijvers niet meer dan \u00e9\u00e9n boek per jaar willen of kunnen produceren en sommigen publiceren maar \u00e9\u00e9n boek per twee jaar. Ed McBain is een andere schrijver die in sommige jaren meerdere boeken publiceert en zijn oorspronkelijke naam was Evan Hunter. Dat is de naam waaronder hij altijd heeft gepubliceerd en hij heeft de pseudoniem Ed McBain aangenomen om dezelfde reden als ik Richard Bachman heb aangenomen en dat was omdat het mij in staat stelde om twee boeken in \u00e9\u00e9n jaar te schrijven. Ik deed ze gewoon onder verschillende namen en uiteindelijk werd het publiek hier wijs uit, want je kunt je naam veranderen, maar je kunt je stijl niet echt verhullen. De naam Richard Bachman is eigenlijk ontstaan toen ze me belden en zeiden dat ze klaar waren om deze roman te drukken, en welke naam zullen we eraan geven? En daar had ik niet echt over nagedacht. Nou, dat had ik wel, maar de oorspronkelijke naam – Gus Pillsbury – was via via bekend geworden en ik vond hem eigenlijk toch niet zo leuk. Toen zeiden ze dat ze de naam meteen nodig hadden en er lag een roman van Richard Stark op mijn bureau, dus gebruikte ik de naam Richard en dat is best grappig, want Richard Stark is op zichzelf een pseudoniem voor Donald Westlake en wat er op de platenspeler speelde was \u201cYou Ain’t Seen Nothin’ Yet\u201d van Bachman Turner Overdrive, dus ik voegde die twee samen en kwam uit op Richard Bachman. \u201d<\/em><\/p>\n

\"\"King droeg de eerste vier Bachman romans op aan personen die dicht bij hem stonden, wat gezien kan worden als het nemen van een onnodig risico. Niet onverwacht waren er herhaalde geruchten dat King dus Bachman was, en hij werd er herhaaldelijk naar gevraagd. In een brief van mei 1981 schreef King:\u00a0\u201cHet gerucht doet de ronde dat ik Richard Bachman ben, maar dat is niet waar. Ik ken hem en ik geloof dat hij in Connecticut woont – als ik me goed herinner was hij een nors mannetje.\u201d<\/em><\/p>\n

In augustus 1982 verklaarde King opnieuw dat hij Bachman niet was, hoewel hij deze keer ook liet doorschemeren dat hij wist dat de naam een pseudoniem was:\u00a0\u201cIk ben Richard Bachman niet, maar ik weet wie hij is, en ik kan het niet zeggen. Beroepsethiek en zo!\u201d<\/em><\/p>\n

Thinner werd gepubliceerd in 1984 en twee details zijn het vermelden waard. Het ene is dat King op een gegeven moment in de roman op humoristische wijze verwijst naar zijn eigen bekendheid, door te schrijven: \u201cJe begon een tijdje als een Stephen King roman te klinken…\u201d. Het andere is dat de Amerikaanse editie van Thinner verrassend genoeg ook een paar zinnen in het Zweeds bevat. Wat er gebeurde was dat op een bepaald moment in de roman een vloek zou worden uitgesproken in het Romani, een taal die King niet kent. In een brief van 6 januari 1987 aan zijn Zweedse lezeres Lena Hansen vertelt hij wat er gebeurd is:<\/p>\n

Beste Lena Hansen,<\/em>
\nIk weet zeker dat je deze brief krijgt lang nadat je de hoop op antwoord al had opgegeven, maar dat komt omdat ik een erg slordige correspondent ben. Ik was erg geamuseerd door je brief, ook al riep het een oud geheugenprobleem op. Als je zegt dat de woorden die in het Romaans zouden zijn in het Zweeds zijn, heb je gelijk. Toen ik een zin nodig had, koos ik er gewoon een die goed klonk uit het Zweedse exemplaar van THE SHINING dat toevallig op mijn bureau lag. Ik nam toen contact op met een professionele onderzoeker en vroeg of hij voor een bepaalde prijs iemand kon vinden die een aantal Engelse zinnen in Roma kon vertalen. Het waren natuurlijk de zinnen die je noemde: White man from town, gypsy pie, enzovoort. Met andere woorden, de Zweedse woorden waren slechts plaatshouders. Ik was van plan om ze eruit te halen en te vervangen door de echte Roma. Mijn onderzoeker heeft nooit gereageerd. Uiteindelijk werd het boek uitgegeven met al het gekke Zweeds. Maar omdat maar heel weinig mensen beide talen lezen, was jouw brief pas de tweede die ik over dit onderwerp kreeg, hoewel er meer dan twee miljoen exemplaren van het boek zijn verkocht.<\/em>
\nDe beste wensen,<\/em>
\nStephen King<\/em>
\nP.S. Ik voeg een exemplaar van VARSEL bij waaruit de beruchte? \/ beroemde woorden en zinnen zijn overgenomen.<\/em><\/p>\n

Hierdoor vinden we zinnen als \u201cTa mig inte till mormor\u201d (letterlijk: \u201cBreng me niet naar oma\u201d) en \u201cSkummade igenom\u201d (\u201cSkimmed through\u201d) in de Amerikaanse versie van Thinner. Grappig genoeg werden ze in de Zweedse vertaling vervangen door onzinwoorden.<\/p>\n

Op de omslag van Thinner staat dus die foto van Richard Bachman. Maar de afgebeelde man is eigenlijk Richard Manuel, een vriend van King’s literair agent Kirby McCauley. Manuel woonde in Roseville, Minnesota, een voorstad naast St. Paul en Minneapolis, en werkte met energiezuinige huizen. Hij heeft later gezegd dat hij niemand, zelfs zijn zus niet, had verteld dat zijn portret in het boek werd gebruikt:\u00a0\u201cIk heb het niemand verteld, ik had geheimhouding gezworen.Een paar vrienden belden en zeiden ‘H\u00e9, Dick, er is een jongen die op jou lijkt en die boeken schrijft in New Hampshire’. Zelfs mijn zus belde en zei dat.\u201d
\n<\/em>McCauley zei dat hij en King Manuel hadden uitgekozen omdat \u201cwe iemand moesten vinden die ver weg van New York woonde.Er was een kans dat iemand in New York Richard Bachman zou herkennen als hij op straat liep.\u201d<\/p>\n

Ondanks alle voorzichtigheid gebeurde er toch wat niet had mogen gebeuren… Iemand vond bewijs dat King Bachman was.
\nDe man die dat deed was Stephen P. Brown, en in een artikel in de Washington Post van 9 april 1985, twee maanden nadat King zelf publiekelijk had toegegeven Bachman te zijn, beschreef hij wat er was gebeurd:<\/p>\n

\u201cNovellist Richard Bachman stierf begin dit jaar aan blootstelling. Ik heb geholpen hem te doden.<\/em>
\nMijn betrokkenheid begon toen ik de vijf romans van Bachman las.Gaandeweg drong het tot me door dat ze maar door \u00e9\u00e9n man geschreven konden zijn, en dat was niet Richard Bachman. Het moest Stephen King zijn, de zelfbenoemde \u201cliteraire equivalent van een Big Mac en een portie friet\u201d die een van Amerika’s populairste levende schrijvers was geworden.<\/em>
\nMijn vermoedens dreven me naar de Library of Congress om de auteursrechten van Richard Bachman te bekijken. Op \u00e9\u00e9n na stonden ze allemaal op naam van Kirby McCauley, de agent van King. Maar het vroegste boek van Bachman, \u201cRage\u201d, stond op naam van King zelf. Ik stuurde hem een brief over wat ik had gevonden en wachtte op een ontwijkend antwoord. In plaats daarvan ging op een dag de telefoon. <\/em>Steve Brown? Dit is Steve King. Ok\u00e9, je weet dat ik Bachman ben, ik weet dat ik Bachman ben, wat gaan we eraan doen? Laten we praten.\u201d<\/em>
\nUiteindelijk koos King ervoor om openlijk toe te geven dat hij de auteur was van de Bachman romans in een interview met Bangor Daily News van 8 februari 1985.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/em><\/p>\n

Wat hadden we kunnen verwachten als de echte identiteit van Bachman nooit bekend was gemaakt?<\/strong><\/p>\n

King heeft verklaard dat hij hoopte dat zijn roman Misery (1987) h\u00e9t boek zou zijn dat Bachman naar de bestsellerlijsten zou brengen. In zijn naschrift bij Nightmares & Dreamscapes (Nachtmeries en Droomlandschappen) (1993) schrijft King dat hij aan nog twee andere Bachman-romans had gewerkt. Een daarvan heette My Pretty Pony en was een gangsterroman, maar uiteindelijk vond King dat hij niet in staat was om het boek te schrijven dat hij voor ogen had en gooide alles weg, op een enkele flashback sc\u00e8ne na die werd gepubliceerd onder de titel My Pretty Pony, aanvankelijk in een beperkte oplage van slechts 250 exemplaren, ge\u00efllustreerd door kunstenaar Barbara Kruger en uitgegeven door het Whitney Museum of American Art in New York City.
\nHet werd later herdrukt, als een op zichzelf staand boek en als een van de verhalen in King’s Nightmares & Dreamscapes collectie (Mijn prachtige paard – opgenomen in Droomlandschappen).<\/p>\n

De tweede roman van Bachman waaraan King had gewerkt heette Machine’s Way en was volgens een gerucht bedoeld om gepubliceerd te worden als door \u201cGeorge Stark\u201d, die een pseudoniem voor Richard Bachman zou zijn. Delen van dat boek doken uiteindelijk op in King’s roman The Dark Half (1989), die King aanvankelijk wilde publiceren als een samenwerking tussen hemzelf en Bachman. Dat werd het niet, maar King heeft gezegd dat hij door zijn Bachman-ervaring werd ge\u00efnspireerd om het te schrijven, en het is opgedragen aan \u201cwijlen Richard Bachman\u201d.<\/p>\n

Na Bachmans \u201cdood\u201d zijn er toch nog twee romans onder zijn naam gepubliceerd, The Regulators en Blaze. Toen de boeken werden gepubliceerd, respectievelijk in 1996 en 2007, wisten lang niet alle lezers dat Bachman een pseudoniem van King was.\u00a0In feite zijn beide romans de definitieve versies van King-probeersels. The Regulators begon als een origineel manuscript voor een speelfilm, dat regisseur Sam Peckinpah wilde maken. Maar Peckinpah stierf eind december 1984, terwijl King werkte aan een tweede versie van zijn manuscript. Blaze was op zijn beurt al geschreven in 1973, jaren voordat Carrie werd gepubliceerd. Maar voor de publicatie 34 jaar later herschreef en actualiseerde King het uitgebreid.<\/p>\n

\"\"In 1985 werd er ook een omnibus uitgebracht met de naam The Bachman Books, met daarin de eerste vier Bachman romans, door Stephen King’s paperback uitgever, New American Library (In Nederland als 4x Stephen King).
\nMaar op 26 april 1988 gijzelde Jeffrey Lyne Cox 60 studenten op de San Gabriel High School in San Gabriel, Californi\u00eb, gedurende meer dan een half uur, hoewel niemand gewond raakte. Een vriend van Cox vertelde verslaggevers dat Cox was ge\u00efnspireerd door Rage, dat hij herhaaldelijk had gelezen en waarmee hij zich sterk identificeerde. Niet veel later werd een exemplaar van Rage gevonden tussen de bezittingen van Dustin L. Pierce, die op 18 september 1989 een jachtgeweer en twee handwapens meenam naar school en een geschiedenisles op de Jackson County High School in McKee, Kentucky, gijzelde tijdens een negen uur durende impasse met de politie.Ook hier raakte niemand gewond, maar omdat hij de roman in zijn bezit had, begonnen speculaties de ronde te doen dat Pierce ook be\u00efnvloed was door het boek. Op 11 september 1991 kwam Ryan R. Harris een wiskundeles binnen op de Stevens High School in Rapid City, South Dakota, trok een afgezaagd geweer, beval de leraar te vertrekken en gijzelde de rest van de klas vier uur lang. Opnieuw raakte er niemand gewond, maar \u00f2\u00f2k Harris zou ge\u00efnspireerd zijn door Rage. Op 18 januari 1993 liep Scott Pennington een Engelse les binnen op de East Carter High School in Grayson, Kentucky, gewapend met de revolver van zijn vader. Hij schoot zijn lerares Deanna McDavid dood, doodde daarna ook conci\u00ebrge Marvin Hicks en gijzelde de klas twintig minuten lang. Kort voor de schietpartij had hij een boekverslag over Rage geschreven en was boos toen mevrouw McDavid het een laag cijfer had gegeven.<\/p>\n

Uiteindelijk kwam in december 1997 de schietpartij op de Heath High School in West Paduch, Kentucky, waarbij Michael Carneal acht medestudenten doodschoot; drie van hen kwamen om het leven. In zijn schoolkluisje had Carneal een exemplaar van The Bachman Books editie, waaronder Rage. Na dit incident besloot Stephen King om het boek als individuele titel uit de handel te laten gaan en het te verwijderen uit toekomstige drukken van The Bachman Books. In een voetnoot bij de inleiding van Blaze, de zevende en tot nu toe laatste roman van Richard Bachman, slaakte King een zucht van verlichting over Rage:\u00a0\u201cNu niet meer gedrukt, en dat is maar goed ook.\u201d<\/em><\/p>\n

De naam \u201cRichard Bachman\u201d is verschillende keren opgedoken in andere en minder deprimerende verbanden. In een aflevering genaamd \u201cCaregiver\u201d, uitgezonden in seizoen 3 van de serie Sons of Anarchy op het kabelnetwerk FX, heeft Stephen King bijvoorbeeld een cameo-rol als een schoonmaker die anderen van lijken afhelpt. De naam van de schoonmaker is Bachman. En toen The Running Man werd verfilmd (premi\u00e8re in 1987), stond King erop dat Bachmans naam de enige was die werd gegeven aan de auteur op wiens boek de film was gebaseerd.<\/p>\n

\"\"<\/a>Komt er meer van Bachman? Het zou zomaar kunnen dat hij nog niet voor altijd van de aardbodem verdwenen is, en dat men ergens nog wel een keer een manuscript van hem gaat vinden…\u00a0De verfilming van zowel The Running Man als The Long Walk komt uit in 2025 en in de eerste zien we acteur David Zayas (Angel Batista in Dexter) als Richard Manuel, dat ook de naam is van de man die zich voordoet als Richard Bachman op de cover van Thinner.
\nKing gaf hem uiteraard een hardcover exemplaar van Thinner, met de veelbesproken foto cadeau.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Richard Bachman: een Stephen King pseudoniem Bachman – Een Uitleg Bachman ontmaskerd door Steve Brown Het belang van Bachman door Stephen King Richard Bachman is een auteur die nooit heeft bestaan. Of die natuurlijk wel bestaat, maar wiens echte naam<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":46465,"menu_order":2,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-46454","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/46454","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=46454"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/46454\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":46477,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/46454\/revisions\/46477"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/46465"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.stephenking.nl\/skfnieuw\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=46454"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}